Luke 21-24

संत लूक ह्याचे शुभवर्तमान

—–लूक २१—–

आणि त्याने वर पाहून भांडारात जे आपली दाने टाकीत होते त्यांना बघितले; ते धनवान होते. आणि त्याने एका गरजू विधवेला दोन टोल्या टाकताना बघितले. आणि तो म्हणाला,
“मी तुम्हाला खरोखर सांगतो, त्या सर्वांपेक्षा ह्या दीन विधवेनं अधिक टाकलं; कारण ह्या सगळ्यांनी त्यांना अधिक असलेल्यातून दानात टाकलं; पण हिनं तिला कमी असलेल्यातून तिच्याजवळ असलेली तिची सगळी उपजीविका टाकली.”

आणि जेव्हा कोणी मंदिराविषयी बोलले की, ते कसे सुंदर दगडांनी आणि देणग्यांनी सुशोभित केलेले होते, तेव्हा तो म्हणाला,
“तुम्ही पाहता त्या ह्या गोष्टींवर असे दिवस येतील की, तेव्हा पाडला जाणार नाही, असा दगडावर दगड इथं राहू देणार नाहीत.”
तेव्हा त्यांनी त्याला प्रश्न करून म्हटले,
“गुरू, तर ह्या गोष्टी केव्हा होतील? आणि ह्या गोष्टी होणार असतील तेव्हा चिन्ह काय होईल?”
आणि तो म्हणाला,
“तुम्ही फसू नये म्हणून जपा; कारण माझ्या नावानं पुष्कळ जण येतील आणि म्हणतील, ‘मी तो आहे’, आणि ‘वेळ जवळ येत आहे’; त्यांच्यामागं जाऊ नका. आणि तुम्ही लढायांविषयी आणि दंगलींविषयी ऐकाल तेव्हा तुम्ही घाबरू नका; कारण ह्या गोष्टी प्रथम झाल्या पाहिजेत; पण लगेच शेवट नाही.”
१०पुढे तो त्यांना म्हणाला,
“राष्ट्र राष्ट्रावर आणि राज्य राज्यावर उठेल, ११आणि मोठे भूकंप होतील;  जागजागी दुष्काळ आणि साथी उद्भवतील, उत्पात होतील आणि आकाशातून मोठी चिन्हं होतील.
१२“पण ह्या सगळ्या गोष्टींअगोदर ते तुमच्यावर हात टाकतील आणि तुमचा पाठलाग करतील; ते तुम्हाला सभास्थानांच्या आणि बंदिशाळांच्या स्वाधीन करतील; आणि, तुम्ही माझ्या नावाकरता राजांपुढं आणि अधिकार्‍यांपुढं आणले जाल. १३हे तुमच्या साक्षीसाठी होईल. १४म्हणून कसं उत्तर द्यावं ह्याचा आधी विचार करायचा नाही, हे तुमच्या मनात ठसवा. १५कारण मी तुम्हाला तोंड आणि ज्ञानीपण देईन. आणि तुमच्या सर्व विरोधकांना त्याविरुद्ध उठणं किंवा बोलणं शक्य होणार नाही. १६आणि आईबाप, भाऊ, नातलग आणि मित्र हेदेखील तुम्हाला धरून देतील, ते तुमच्यातल्या काही जणांना मरणाची शिक्षा देतील; १७आणि सगळे माझ्या नावाकरता तुमचा द्वेष करतील. १८पण तुमच्या डोक्याचा एक केसदेखील नष्ट होणार नाही. १९तुम्ही आपल्या धीरानं आपले जीव मिळवाल.
२०“पण यरुशलेमला सैन्यांनी वेढलेलं बघाल तेव्हा तुम्ही हे जाणा की, त्याची ओसाडी जवळ आहे. २१त्यावेळी जे यहुदियात असतील त्यांनी डोंगरांत पळून जावं; जे नगरात असतील त्यांनी बाहेर निघावं आणि शिवारात असतील त्यांनी आत येऊ नये. २२कारण ज्या गोष्टी लिहिल्या आहेत त्या सर्व पूर्ण व्हाव्यात म्हणून हे सूड घेण्याचे दिवस आहेत. २३पण त्या दिवसांत ज्या गरोदर असतील आणि ज्या अंगावर पाजीत असतील त्यांना हळहळ! कारण, देशावर मोठी आपत्ती, आणि ह्या लोकांवर क्रोध ओढवेल. २४ते तरवारीच्या धारेनं पडतील, आणि बंदिवान केले जाऊन सर्व राष्ट्रांत नेले जातील; आणि परजनांचे काळ पूर्ण होईपर्यंत यरुशलेम परजनांकडून तुडवलं जाईल.
२५“तेव्हा सूर्यावर, चंद्रावर, आणि तार्‍यांवर चिन्हं होतील, पृथ्वीवर समुद्राच्या गर्जनेमुळं आणि लाटांमुळं राष्ट्रांची संभ्रमात तळमळ होईल. २६लोक भीतीनं, आणि जगावर येणार्‍या गोष्टींच्या अपेक्षेनं घाबरे होतील. कारण आकाशातील शक्ती थरथरतील. २७आणि मग ते मनुष्याच्या पुत्राला एका ढगात, पराक्रमानं, आणि मोठ्या गौरवानं येताना पाहतील. २८आणि ह्या गोष्टी होऊ लागतील तेव्हा उठा, आणि आपली डोकी वर उचला; कारण तुमची मुक्ती जवळ येत आहे.”
२९आणि त्याने त्यांना एक दाखला सांगितला,
“अंजिराचं झाड बघा, आणि सगळी झाडं बघा. ३०आता त्यांना पालवी फुटते. तेव्हा तुम्ही ते पाहता आणि तुम्ही स्वतः जाणता की, आता उन्हाळा जवळ आहे. ३१त्याचप्रमाणं ह्या गोष्टी होत आहेत हे तुम्ही बघाल, तेव्हा हेही जाणा की, देवाचं राज्य जवळ आहे.
३२“मी तुम्हाला सत्य सांगतो, सर्व गोष्टी पूर्ण होईपर्यंत ही पिढी नाहीशी होणार नाही. ३३आकाश आणि पृथ्वी नाहीशी होतील पण माझी वचनं नाहीशी होणार नाहीत.
३४“आणि स्वतःकडे लक्ष द्या; नाहीतर, कदाचित् पुष्कळ खाण्यामुळं, पुष्कळ पिण्यामुळं आणि ऐहिक जीवनाच्या काळज्यांमुळं तुमची मनं भारावून जातील आणि तो दिवस न कळत, तुमच्यावर पाशाप्रमाणं येईल. ३५कारण, तो सर्व पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर राहणार्‍या सर्वांवर येणार आहे. ३६पण तुम्ही ह्या होणार असलेल्या सर्व गोष्टींतून सुटायला आणि मनुष्याच्या पुत्रासमोर उभं रहायला समर्थ व्हावं म्हणून जागृत रहा. आणि प्रत्येक समयी प्रार्थना करा.”
३७आणि तो प्रत्येक दिवशी मंदिरात शिकवीत असे व रात्री बाहेर जात असे, आणि ज्याला जैतुनांचा डोंगर म्हणतात त्या डोंगरावर वसतीस रहात असे. ३८आणि सर्व लोक मंदिरात त्याचे ऐकायला त्याच्याकडे सकाळी पहाटेस येत.

—–लूक २२—–

आता, बेखमीर भाकरींचा सण जवळ आला; त्याला वल्हांडण म्हणतात. तेव्हा वरिष्ठ याजक व शास्त्री हे त्याला कसे ठार मारावे हे पहात होते; कारण ते लोकांना भीत होते.
तेव्हा बारांच्या गटात ज्याला इस्कार्योत म्हणत त्या यहुदात सैतान शिरला; तेव्हा तो गेला व त्याने वरिष्ठ याजकांबरोबर व सरदारांबरोबर त्याला त्यांच्या हाती कसे देता येईल ह्याविषयी बोलणे केले. तेव्हा ते आनंदित झाले व त्यांनी त्याला पैसे द्यायचा करार केला; आणि तो कबूल झाला व तो त्याला, गर्दी नसताना त्यांच्या हाती द्यायची संधी पाहू लागला.

मग बेखमीर भाकरींचा दिवस आला तेव्हा वल्हांडणाचा बळी मारणे जरूर होते. तेव्हा त्याने पेत्र व योहान ह्यांना पाठवले आणि म्हटले,
“तुम्ही जाऊन आपल्यासाठी, आपण भोजन करावं म्हणून वल्हांडणाची तयारी करा.”
आणि ते त्याला म्हणाले,
“आम्ही कुठं तयारी करावी अशी तुझी इच्छा आहे?”
१०आणि तो त्यांना म्हणाला,
“बघा, तुम्ही नगरात प्रवेश केला की, तुम्हाला तिथं एक, पाण्याचा घडा घेतलेला मनुष्य भेटेल. तो जाईल त्या घरात त्याच्या मागोमाग जा,  ११आणि त्या घरच्या घरधन्याला म्हणा, ‘गुरू आपल्याला विचारतात की, मला माझ्या शिष्यांबरोबर वल्हांडणाचं भोजन करायला उतरायची खोली कुठं आहे?’ १२आणि तो तुम्हाला एक मोठी, सजवलेली माडीवरची खोली दाखवील; तिथं तयारी करा.”
१३तेव्हा ते गेले आणि त्याने त्यांना सांगितले होते तसे त्यांना आढळले. आणि त्यांनी वल्हांडणाची तयारी केली.
१४आणि घटका आली तेव्हा तो भोजनास बसला व त्याच्याबरोबर प्रेषितही बसले. १५तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“मी उत्कंठेने इच्छीत होतो की, मी आता सोसायच्या आधी तुमच्याबरोबर ह्या वल्हांडणाचं भोजन करावं; १६कारण, मी तुम्हाला सांगतो, देवाच्या राज्यात हे पूर्ण होईपर्यंत मी ह्याचं भोजन करणार नाही.‘
१७आणि त्याने प्याला घेतला आणि उपकार मानल्यावर त्याने म्हटले,
“हा घ्या आणि आपल्यात वाटून घ्या. १८कारण, मी तुम्हाला सांगतो, देवाचं राज्य येईपर्यंत मी ह्यापुढं, द्राक्षीचा उपज पिणार नाही.”
१९आणि त्याने भाकर घेतली आणि उपकार मानल्यावर त्याने ती मोडली व त्यांना देऊन म्हटले,
“हे माझं शरीर आहे; हे तुमच्यासाठी दिलेलं आहे, माझ्या स्मरणार्थ हे करा.”
२०आणि भोजनानंतर त्याने त्याचप्रमाणे प्याला घेऊन म्हटले,
“हा प्याला तुमच्यासाठी ओतलेला, माझ्या रक्तात नवा करार आहे. २१पण बघा, मला धरून देणार्‍याचा हात माझ्याबरोबर मेजावर आहे. २२कारण मनुष्याचा पुत्र, खरोखर, ठरल्याप्रमाणे जात आहे, पण ज्या मनुष्याकडून तो धरून दिला जाईल त्याला हळहळ!”
२३तेव्हा हे करील असा त्यांच्यात कोण होता हे ते एकमेकांना विचारू लागले.   
२४आणि आपल्यातला कोण सर्वांत मोठा गणला जाईल असाही त्यांच्यात एक वाद उद्भवला. २५तेव्हा तो म्हणाला,
“परजनांचे राजे त्यांच्यावर धनीपण चालवतात, आणि जे लोक त्यांच्यावर अधिकार चालवतात त्यांना उपकारकर्ते म्हणतात. २६पण तुम्ही तसे नाही. तर तुमच्यात जो सर्वांत मोठा आहे त्यानं धाकट्यासारखं व्हावं; आणि नेता होणार्‍यानं सेवा करणार्‍यासारखं व्हावं. २७आणि मोठा कोण?  भोजनास बसणारा की सेवा करणारा? भोजनास बसणारा ना? पण मी तुमच्यात सेवा करणार्‍यासारखा आहे.
२८“माझ्या परीक्षांत माझ्याबरोबर राहिलेले तुम्ही आहात, २९आणि जसं मला पित्यानं राज्य नेमून दिलं आहे तसंच मी तुम्हाला नेमून देत आहे, ३०म्हणजे तुम्ही माझ्या राज्यात माझ्या मेजावर खावं आणि प्यावं, आणि राजासनांवर बसून इस्राएलाच्या बारा कुळांचा न्याय करावा.”

३१आणि प्रभू म्हणाला,
“शिमोना, शिमोना, बघ; तुम्हाला गव्हासारखं चाळावं म्हणून सैतान मागत होता. ३२पण तुझा विश्वास लोपू नये म्हणून मी तुझ्यासाठी विनवणी केली आहे; आणि तू वळल्यावर तुझ्या भावांना स्थिर कर.”
३३तेव्हा तो त्याला म्हणाला,
“प्रभू, मी तुझ्याबरोबर तुरुंगात आणि मरणापर्यंतही जायला तयार आहे.”
३४आणि तो त्याला म्हणाला,
“पेत्रा, मी तुला सांगतो, तू मला ओळखतोस हे तू तीनदा नाकारशील तोपर्यंत आज कोंबडा आरवणार नाही.”
३५आणि तो त्यांना म्हणाला,
“मी जेव्हा तुम्हाला पिशवी, झोळी आणि वहाणा न घेता पाठवलं तेव्हा तुम्हाला काही कमी पडलं काय?”
आणि ते म्हणाले,
“काही नाही.”
३६तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“पण आता ज्याच्याजवळ पिशवी आहे त्यानं ती घ्यावी, आणि तशीच झोळीही घ्यावी; आणि ज्याच्याजवळ तरवार नाही त्यानं आपलं वस्त्र विकून एक विकत घ्यावी. ३७कारण मी तुम्हाला सांगतो, ‘आणि तो अपराध्यांत मोजला गेला’, असं जे लिहिलं आहे, ते माझ्यात पूर्ण व्हायला पाहिजे; कारण जे माझ्याविषयी आहे त्याला शेवट आहे.”
३८तेव्हा ते म्हणाले,
“प्रभू, बघा, इथं दोन तरवारी आहेत.”
आणि तो त्यांना म्हणाला,
“पुरे.”

३९मग तो बाहेर आला, आणि आपल्या परिपाठाप्रमाणे जैतुनांच्या डोंगराकडे निघाला; आणि त्याचे शिष्य पण त्याच्या मागोमाग गेले. ४०आणि, तो त्या ठिकाणी आला तेव्हा त्यांना म्हणाला,
“तुम्ही परीक्षेत येऊ नये म्हणून प्रार्थना करा.”
४१मग तो त्यांच्यापासून एक दगड फेकता येईल एवढ्यावर गेला, त्याने गुडघे टेकले आणि प्रार्थना करीत ४२म्हटले,
“बापा, तुझी इच्छा असेल तर माझ्यापुढून हा प्याला काढ; पण माझ्या इच्छेप्रमाणं नाही, तर तुझ्या इच्छेप्रमाणं होवो.”
४३तेव्हा स्वर्गातील एक देवदूत त्याला प्रगट झाला; तो त्याला शक्ती देत होता. ४४आणि तो अशा क्लेशात होता की, त्याने अधिक आग्रहाने प्रार्थना केली. आणि त्याचा घाम रक्ताच्या मोठ्या थेंबासारखा होऊन जमिनीवर पडत होता. ४५आणि त्याने प्रार्थना केल्यावर तो उठून आपल्या शिष्यांकडे आला, तेव्हा त्याला ते दुःखामुळे निजलेले आढळले; ४६आणि तो त्यांना म्हणाला,
“झोपता काय? उठा, आणि तुम्ही परीक्षेत येऊ नये म्हणून प्रार्थना करा.”

४७आणि तो बोलत असताच, बघा, एक जमाव, आणि यहुदा नावाचा बारातला एक जण त्यांच्यापुढे चालत होता; आणि तो येशूचे चुंबन घ्यायला त्याच्याजवळ गेला. ४८पण येशू त्याला म्हणाला,
“यहुदा, तू मनुष्याच्या पुत्राला चुंबन घेऊन धरून देतोस?”
४९आणि जे लोक त्याच्या सभोवती होते त्यांनी पुढे काय होईल ते बघून त्याला म्हटले,
“प्रभू, आम्ही तरवार चालवावी काय?”
५०आणि त्यांच्यातल्या एकाने श्रेष्ठ याजकाच्या दासावर वार करून त्याचा उजवा कान कापून टाकला. ५१तेव्हा येशूने उत्तर देऊन म्हटले,
“एवढं होऊ द्या.”
आणि त्याच्या कानाला हात लावून त्याने त्याला बरे केले. ५२तेव्हा त्याच्यापुढे जे वरिष्ठ याजक, मंदिराचे सरदार आणि वडील आले होते त्यांना येशू म्हणाला,
“तुम्ही जणू एखाद्या चोरावर तरवारी आणि काठ्या घेऊन आलात काय? ५३मी दररोज तुमच्याबरोबर मंदिरात होतो तेव्हा तुम्ही माझ्यावर हात उचलले नाहीत; पण ही तुमची घटका आहे, आणि अंधाराची सत्ता आहे.”

५४मग त्यांनी त्याला धरले आणि नेले, आणि श्रेष्ठ याजकाच्या घरी आणले; आणि पेत्र दुरून मागोमाग गेला. ५५आणि त्यांनी अंगणात विस्तव पेटवल्यावर ते एकत्र बसले तेव्हा पेत्र त्यांच्यात बसला. ५६आणि तो उजेडात बसला असता एका दासीने त्याला बघितले व त्याच्याकडे टक लावून म्हटले,
“हापण त्याच्याबरोबर होता.”
५७पण त्याने त्याला नाकारून म्हटले,
“बाई, मी त्याला जाणत नाही.”
५८आणि थोड्या वेळानंतर दुसर्‍या एकाने त्याला बघितले व म्हटले,
“तूपण त्यांच्यातला आहेस.”
पण पेत्र म्हणाला,
“गड्या, मी नाही.”
५९मग सुमारे एक तास निघून गेल्यावर दुसर्‍या एकाने भर देऊन म्हटले,
“हे खरं की, हापण त्याच्याबरोबर होता; कारण हापण गालिली आहे.”
६०पण पेत्र म्हणाला,
“गड्या, तू काय म्हणतोस ते मी जाणत नाही.”
आणि लगेच, तो बोलत असतानाच कोंबडा आरवला, ६१आणि प्रभू वळला व त्याने पेत्राकडे बघितले. तेव्हा, ‘आज कोंबडा आरवायच्या आधी तू मला तीनदा नाकारशील’ हे जे तो बोलला होता ते प्रभूचे वचन पेत्राला आठवले. ६२आणि तो बाहेर जाऊन दुःखाने रडला.
६३आणि ज्यांनी येशूला धरले होते ते लोक त्याला चिडवीत व मारीत होते. ६४त्यांनी त्याचे डोळे बांधले व त्याला प्रश्न करून म्हटले,
“तू भाकीत कर की, तुला मारणारा कोण आहे.”
६५आणि त्याची निंदा करायला ते दुसर्‍या पुष्कळ गोष्टी त्याच्याविरुद्ध बोलले.
६६आणि दिवस उजाडताच लोकांचे वडील आणि वरिष्ठ याजक व शास्त्री हे एकत्र आले; आणि त्यांनी त्याला आपल्या न्यायसभेत नेऊन म्हटले,
६७“तू ख्रिस्त असलास तर आम्हाला सांग.”
पण तो त्यांना म्हणाला,
“मी तुम्हाला सांगितलं तर तुम्ही विश्वास ठेवणार नाही; ६८आणि मी विचारलं तर तुम्ही उत्तर देणार नाही. ६९पण ह्यापुढं मनुष्याचा पुत्र देवाच्या सामर्थ्याच्या उजवीकडे बसेल.”
७०आणि ते सगळे म्हणाले,
“मग तू देवाचा पुत्र आहेस काय?”
आणि तो त्यांना म्हणाला,
“मी आहे हे तुम्ही म्हणता.”
७१आणि ते म्हणाले,
“आपल्याला आणखी साक्षीची काय गरज? कारण आपण स्वतः हे त्याच्या तोंडून ऐकलं आहे.”

—–लूक २३—–

तेव्हा त्यांचा सर्व जमाव उठला व त्यांनी त्याला पिलाताकडे आणले. आणि ते त्याच्यावर आरोप करू लागले व म्हणाले,
“हा आम्हाला आमच्या राष्ट्राला फितवताना, कैसराला कर द्यायला मना करताना, आणि तो स्वतः ख्रिस्त राजा आहे असं सांगताना आढळला.”
तेव्हा पिलाताने त्याला प्रश्न करून म्हटले,
“तू यहुद्यांचा राजा आहेस काय?”
आणि त्याने त्याला उत्तर देऊन म्हटले,
“आपण म्हणता.”
तेव्हा पिलात वरिष्ठ याजकांना व लोकांना म्हणाला,
“मला ह्या मनुष्याकडे काही दोष आढळत नाही.”
तेव्हा ते ओरडून म्हणाले,
“हा गालिलापासून निघून, सर्व यहुदियातून, येथपर्यंत लोकांना शिकवून चिथवीत आहे.”
पण हे पिलाताने ऐकले तेव्हा त्याने प्रश्न केला की, हा मनुष्य गालिली आहे काय? आणि तो हेरोदाच्या अधिकारातला आहे हे त्याला समजले तेव्हा त्याने त्याला हेरोदापुढे धाडले. तोही स्वतः त्या दिवसांत यरुशलेमात होता. आणि हेरोदाने येशूला बघितले तेव्हा तो आनंदित झाला; कारण त्याने त्याच्याविषयी ऐकले असल्यामुळे तो त्याला बघण्याची दीर्घकाळ इच्छा करीत होता व त्याच्याकडून घडलेले काही चिन्ह बघण्याची आशा करीत होता. आणि त्याने पुष्कळ शब्दांत त्याला प्रश्न केले, पण त्याने त्याला काही उत्तर दिले नाही. १०मग वरिष्ठ याजक व शास्त्री उभे राहिले व त्याच्यावर ईर्ष्येने आरोप करू लागले. ११तेव्हा हेरोदाने आपल्या शिपायांबरोबर त्याचा उपहास करून त्याला चिडवले, आणि त्याला एक झगझगीत अंगरखा पेहरवून पुन्हा पिलाताकडे धाडले. १२आणि त्याच दिवशी, पिलात व हेरोद हे एकमेकांचे मित्र झाले; कारण त्यापूर्वी त्यांचे एकमेकांत वैर होते. १३मग पिलाताने वरिष्ठ याजकांना, आणि अधिकार्‍यांना व लोकांना एकत्र बोलावले,१४आणि म्हटले,
“हा मनुष्य लोकांना फितवतो म्हणून तुम्ही ह्याला माझ्याकडे आणलंत; आणि बघा, तुम्ही ह्याच्यावर ज्या गोष्टींविषयी आरोप करीत आहात त्यांविषयी मी तुमच्यासमक्ष ह्याची चौकशी केली आणि मला ह्या मनुष्याकडे काही दोष आढळला नाही. १५हो नाही; तसाच हेरोदालाही नाही, कारण त्यानं त्याला आमच्याकडे परत धाडलं. आणि बघा, ह्यानं मरणाच्या शिक्षेस योग्य असं काहीच केलेलं नाही. १६म्हणून मी त्याला फटके मारतो आणि सोडतो.”
१७-१८आणि ते सगळे एकदम ओरडून म्हणाले,
“त्याची वाट लावा, आणि आमच्यासाठी बरब्बाला सोडा.”
(१९ह्या माणसाला नगरात झालेल्या दंगलीकरता व खुनाकरता अटकेत ठेवले होते.) २०तरी पिलात पुन्हा त्यांच्याशी बोलला; कारण येशूला सोडायची त्याची इच्छा होती. २१पण ते ओरडून म्हणाले,
“वधस्तंभावर खिळा, त्याला वधस्तंभावर खिळा.”
२२आणि तो तिसर्‍यांदा त्यांना म्हणाला,
“का? ह्यानं काय वाईट केलं आहे? मला ह्याच्याकडे मरणाच्या शिक्षेसाठी काहीही कारण आढळलं नाही; म्हणून मी त्याला फटके मारतो आणि सोडतो.”
२३पण त्यांनी त्याला वधस्तंभावर खिळावे अशी निकड लावून मोठ्या आवाजात मागणी केली; आणि त्यांच्या आरोळ्यांनी यश मिळवले. २४आणि त्यांच्या मागण्याप्रमाणे व्हावे, असा पिलाताने निर्णय दिला. २५तेव्हा ज्याला दंगलीकरता व खुनाकरता अटकेत ठेवले होते व त्यांनी ज्याला मागितले होते त्याला त्याने त्यांच्यासाठी सोडले; आणि येशूला त्यांच्या इच्छेवर सोपवून दिले.

२६आणि ते त्याला नेत होते तेव्हा शिमोन म्हणून एक कुरेनेकर मनुष्य शिवारातून येत असता त्यांनी त्याला धरले व येशूच्या मागोमाग त्याने वधस्तंभ न्यावा म्हणून तो त्याच्यावर लादला. २७तेव्हा, त्याच्या मागोमाग लोकांचा व त्याच्यासाठी ऊर बडवून आक्रोश करणार्‍या स्त्रियांचा एक मोठा घोळका जात होता. २८पण येशू त्यांच्याकडे वळून म्हणाला,
“यरुशलेमच्या कन्यांनो, माझ्यासाठी रडू नका, पण तुम्ही आपल्यासाठी आणि आपल्या मुलांसाठी रडा. २९कारण बघा, असे दिवस येत आहेत की, तेव्हा ते म्हणतील, ‘वांझ स्त्रिया, ज्यांनी भार वाहिला नाही ती उदरं, आणि पाजलं नाही ती स्तनं धन्य!’ ३०ते डोंगरांना म्हणू लागतील, ‘आमच्यावर पडा’ आणि टेकड्यांना म्हणू लागतील, ‘आम्हाला झाका’. ३१कारण, ओल्या झाडाला असं करतात तर वाळलेल्याचं काय होईल?”
३२आणि त्याच्याबरोबर मरणाची शिक्षा द्यायला आणखी दोन गुन्हेगारांना चालविले होते. ३३ते कवटी म्हटलेल्या ठिकाणी आले, तेव्हा तेथे त्यांनी त्याला आणि त्या गुन्हेगारांना वधस्तंभावर खिळले – एकाला उजवीकडे व दुसर्‍याला डावीकडे. ३४तेव्हा येशू म्हणाला,
“बापा, त्यांना क्षमा कर; कारण ते काय करतात हे ते जाणत नाहीत.”
आणि, त्यांनी त्याचे कपडे वाटून घ्यायला चिठ्या टाकल्या. ३५आणि लोक पहात उभे होते. आणि अधिकारीही त्याचा उपहास करून म्हणाले,
“ह्यानं दुसर्‍यांना वाचवलं; हा जर देवाचा ख्रिस्त, त्याचा निवडलेला असेल तर ह्यानं स्वतःला वाचवावं.”
३६शिपाईदेखील त्याला चिडवीत त्याच्याकडे आले, त्यांनी त्याच्यापुढे आंब आणली ३७आणि ते म्हणाले,
“आपण यहुद्यांचे राजे आहात तर स्वतःला वाचवा.”
३८आणि ‘हा यहुद्यांचा राजा आहे’ असा वरचा लेखही त्याच्यावर होता.
३९आणि तेथे टांगलेल्या गुन्हेगारांतल्या एकाने त्याची निंदा करून म्हटले,
“तू ख्रिस्त आहेस ना? स्वतःला वाचव आणि आम्हाला वाचव.”
४०पण दुसर्‍याने त्याला उत्तर देऊन म्हटले,
“तू त्याच शिक्षेखाली आहेस, आणि देवाला भीत नाहीस काय? ४१आपण खरोखर न्यायानं आहोत, कारण आपण जे करीत होतो त्याचा मोबदला घेत आहोत, पण ह्यानं काही विपरीत केलं नाही.”
४२आणि तो म्हणाला,
“येशू, तू आपल्या राज्यात येशील तेव्हा माझी आठवण कर.”
४३आणि तो त्याला म्हणाला,
“मी तुला सत्य सांगतो, आज तू माझ्याबरोबर सुखलोकात असशील.”
४४आता, सहाव्या तासाचा सुमार झाला तेव्हा सर्व देशावर अंधार पडला; तो नवव्या तासापर्यंत होता. ४५कारण सूर्य लोपला होता. तेव्हा, पवित्र स्थानातला पडदा मधोमध फाटला, ४६आणि येशू मोठ्या आवाजात ओरडून म्हणाला,
“बापा, मी तुझ्या हाती माझा आत्मा सोपवतो.”
आणि असे म्हणून त्याने प्राण सोडला. ४७आणि हे जे झाले ते बघून, शतपतीने देवाचे गौरव करून म्हटले,
“हा खरोखर नीतिमान मनुष्य होता.”
४८आणि जे सर्व लोक ह्या दृश्यापाशी जमले होते त्यांनी ह्या गोष्टी झालेल्या पाहिल्या तेव्हा ते ऊर बडवीत परत गेले. ४९त्याच्या ओळखीचे असलेले सर्व जण दूर उभे राहिले होते, आणि ज्या स्त्रिया गालिलातून त्याच्या मागोमाग आल्या होत्या, त्यांनी त्यांच्याबरोबर ह्या सर्व गोष्टी पाहिल्या.

५०आणि बघा, योसेफ नावाचा एक मनुष्य न्यायसभेचा सभासद होता; तो चांगला आणि नीतिमान मनुष्य होता. ५१त्याने त्यांच्या विचारास व कृतीस आपली संमती दिली नव्हती. तो यहुद्यांच्या अरिमथाई नगरातला होता; आणि तोही स्वतः देवाच्या राज्याची प्रतीक्षा करीत होता. ५२तो पिलाताकडे गेला व त्याने येशूचे शरीर मागितले. ५३त्याने ते खाली काढले व ते तागाच्या वस्त्रांत गुंडाळले; आणि त्याने त्याला एका खडकात खोदलेल्या थडग्यात ठेवले. त्यात कोणाला त्याआधी ठेवलेले नव्हते. ५४तो दिवस तयारीचा दिवस होता, आणि शब्बाथ सुरू होणार होता. ५५तेव्हा ज्या स्त्रिया त्याच्याबरोबर गालिलातून आल्या होत्या त्याही त्याच्या मागोमाग गेल्या, आणि त्यांनी ते थडगे आणि त्याचे शरीर कसे ठेवले ते पाहिले. ५६मग त्या परत गेल्या आणि त्यांनी सुगंधी द्रव्ये व सुवासिक तेले तयार केली; आणि आज्ञेप्रमाणे शब्बाथ दिवशी विसावा घेतला.    

—–लूक २४—–

मग आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी, सकाळी फार लवकर, त्यांनी आधीच तयार केलेली, सुगंधी द्रव्ये त्यांनी घेतली आणि त्या थडग्याकडे आल्या. तेव्हा त्यांना थडग्यावरील शिळा लोटलेली आढळली. आणि त्या आत गेल्या, तेव्हा त्यांना तेथे येशूचे शरीर आढळले नाही. आणि असे झाले की, त्या ह्या कारणांवरून भांबावल्या असता, बघा, त्यांच्याजवळ चमकत्या वस्त्रांत दोन पुरुष उभे राहिले, आणि त्या भयभीत झाल्या व त्यांनी जमिनीकडे तोंडे वळवली, तेव्हा ते त्यांना म्हणाले,
“तुम्ही जो जिवंत आहे त्याला मेलेल्यांत का शोधता? तो इथं नाही, पण उठला आहे. तो गालिलात असताना तुम्हाला काय म्हणाला होता त्याची आठवण करा. तो म्हणाला होता की, मनुष्याचा पुत्र पाप्यांच्या हाती दिला जावा, त्याला वधस्तंभावर खिळण्यात यावं, आणि तिसर्‍या दिवशी त्यानं पुन्हा उठावं ह्याचं अगत्य आहे.”
आणि त्यांना त्याचे शब्द आठवले. तेव्हा त्या थडग्याकडून परत गेल्या, आणि त्यांनी अकरा जणांना व इतर सर्वांना ह्या सर्व गोष्टी सांगितल्या. १०त्या मग्दाली मरिया, आणि योहान्ना व याकोबाची आई मरिया ह्या होत्या, आणि त्यांनी व त्यांच्याबरोबर ज्या दुसर्‍या होत्या त्यांनीही ह्या गोष्टी प्रेषितांना सांगितल्या. ११पण त्यांना त्यांच्या गोष्टी निरर्थक बोलण्याप्रमाणे वाटल्या व त्यांनी त्यांवर विश्वास ठेवला नाही.

१२-१३आणि बघा, त्याच दिवशी, त्यांच्यातले दोघे जण यरुशलेमपासून साडे सात मैल दूर असलेल्या अम्माऊस नावाच्या खेड्याकडे जात होते १४व ते ह्या घडलेल्या सर्व गोष्टींविषयी एकमेकांशी बोलत होते. १५आणि असे झाले की, ते एकमेकांशी बोलत आणि वादविवाद करीत असता येशू स्वतः जवळ आला आणि त्यांच्याबरोबर जाऊ लागला. १६पण त्यांनी त्याला ओळखू नये म्हणून त्यांचे डोळे झाकलेले होते. १७आणि तो त्यांना म्हणाला,
“तुम्ही चालताना एकमेकांशी बोलत आहा त्या काय गोष्टी आहेत?”
तेव्हा ते थांबले आणि म्लानमुख झाले, १८आणि क्लयपा नाव असलेल्या त्यांच्यातल्या एकाने उत्तर देऊन त्याला म्हटले,
“तुम्ही यरुशलेमात एकटे प्रवासी म्हणून राहता काय? आणि ह्या दिवसांत इथं घडलेल्या गोष्टी तुम्हाला कळल्या नाहीत?”
१९तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“कोणत्या गोष्टी?”
आणि ते त्याला म्हणाले,
“नासरेथकर येशूविषयी! तो देवापुढं आणि सर्व लोकांपुढं, कृतीनं आणि उक्तीनं, एक पराक्रमी संदेष्टा झाला. २०आणि वरिष्ठ याजकांनी आणि आमच्या अधिकार्‍यांनी त्याला मरणाच्या शिक्षेसाठी धरून दिलं आणि वधस्तंभावर खिळलं. २१पण आम्ही आशा केली होती की, इस्राएलाची सुटका करील असा हा होता. आणि तरी, ह्या सर्व गोष्टींशिवाय, ह्या गोष्टी झाल्यास आज तिसरा दिवस आहे. २२शिवाय आमच्यातल्या कित्येक स्त्रियांनी आम्हाला चकित केलं; त्या पहाटेस थडग्याकडे आल्या होत्या. २३आणि त्यांना त्याचं शरीर सापडलं नाही, तेव्हा त्या आल्या आणि त्यांनी सांगितलं की, त्यांना देवदूतांचं दर्शन घडलं, आणि ते त्यांना म्हणाले, तो जिवंत आहे. २४तेव्हा जे लोक आमच्याबरोबर होते त्यांच्यातले कित्येक जण थडग्याकडे गेले आणि त्यांना त्या स्त्रियांनी सांगितल्याप्रमाणं आढळलं; पण त्यांनी त्याला बघितलं नाही.”
२५तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“अहो अज्ञानी! आणि संदेष्ट्यांनी सांगितलेल्या, सर्व गोष्टींवर विश्वास ठेवायला मनाचे मंद असलेले तुम्ही! २६ख्रिस्तानं ह्या गोष्टी सोसाव्यात आणि आपल्या गौरवात जावं ह्याचं अगत्य नव्हतं काय?”
२७मग त्याने मोशे व सर्व संदेष्टे ह्यांच्यापासून सुरुवात करून त्यांना सर्व शास्त्रलेखांतील स्वतःविषयी असलेल्या गोष्टी विशद केल्या.
२८मग ते जिकडे जात होते त्या खेड्याजवळ आले, तेव्हा तो पुढे जाणार असावा असा वागला. २९तेव्हा ते त्याला थांबवून म्हणाले,
“आमच्याबरोबर रहा, कारण संध्याकाळ होत आहे आणि दिवस पार सरला आहे.”
आणि तो त्यांच्याबरोबर रहायला आत गेला. ३०आणि असे झाले की, तो त्यांच्याबरोबर भोजनास बसला असता, त्याने भाकर घेतली आणि आशीर्वाद मागून मोडली आणि त्यांना दिली. ३१तेव्हा त्यांचे डोळे उघडले आणि त्यांनी त्याला ओळखले; आणि तो त्यांच्या दृष्टीपुढून नाहीसा झाला. ३२तेव्हा ते आपआपल्यात म्हणाले,
“तो वाटेत आपल्याशी बोलत असता, आणि आपल्याला शास्त्रलेखांचा उलगडा करीत असता आपल्यात आपलं अंतःकरण पेटलं नव्हतं काय?”
३३आणि ते त्याच घटकेस उठले व यरुशलेमला परत आले, आणि त्यांना अकरा जण व त्यांच्याबरोबर राहणारे एकत्र जमलेले आढळले. ३४आणि ते म्हणत होते,
“प्रभू खरोखर उठला आहे आणि शिमोनाला दिसला आहे.”
३५तेव्हा वाटेवर काय झाले आणि त्यांनी त्याला भाकर मोडताना कसे ओळखले हे त्यांनी सांगितले.

३६आणि ते ह्या गोष्टी बोलत असता तो स्वतः त्यांच्यात उभा राहिला. ३७पण ते घाबरले आणि भयभीत झाले आणि त्यांना वाटले आपण भूत पाहिले. ३८तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“तुम्ही अस्वस्थ का झालात? आणि तुमच्या मनात का विचार येत आहेत? ३९तुम्ही माझे हातपाय पहा की, मी स्वतः आहे; मला चाचपा आणि पहा! कारण तुम्ही पहात आहा की, मला मास आणि हाडं आहेत तशी भुतांना नसतात! ४०-४१आणि तरीही त्यांनी आनंदामुळे विश्वास न ठेवता आश्चर्य केले; तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“तुमच्याजवळ काही खायला आहे का?”
४२आणि त्यांनी त्याला एक भाजलेल्या माशाचा तुकडा दिला. ४३आणि त्याने तो घेऊन त्यांच्यासमोर खाल्ला.

४४आणि तो त्यांना म्हणाला,
“मी तुमच्याबरोबर असताना तुमच्याशी बोललो, ती माझी वचनं ही आहेत की, मोशेच्या नियमशास्त्रात, संदेष्ट्यांत आणि स्तोत्रांत, माझ्याविषयी ज्या गोष्टी लिहिल्या आहेत त्या सर्व पूर्ण झाल्या पाहिजेत.”
४५मग त्यांना शास्त्रलेख समजावेत म्हणून त्याने त्यांचे मन उघडले. ४६आणि तो त्यांना म्हणाला,
“हे असं लिहिलं आहे की, ख्रिस्तानं सोसावं, आणि तिसर्‍या दिवशी मेलेल्यांतून पुन्हा उठावं; ४७आणि यरुशलेमपासून प्रारंभ करून सर्व राष्ट्रांत त्याच्या नावानं पश्चात्ताप आणि पापांची क्षमा ही गाजविण्यात यावीत. ४८आणि ह्या गोष्टींचे तुम्ही साक्षी आहा. ४९आणि बघा, मी तुमच्यावर माझ्या पित्याचं वचन पाठवतो, पण तुम्ही वरील सामर्थ्यानं पेहरवले जाल तोपर्यंत ह्या नगरात रहा.”
५०मग त्याने त्यांना बेथानीपर्यंत बाहेर नेले आणि आपले हात उभारून त्यांना आशीर्वाद दिला. ५१आणि असे झाले की, तो त्यांना आशीर्वाद देत असता त्यांच्यापासून वेगळा झाला. ५२आणि ते मोठ्या आनंदाने यरुशलेमला परत आले. ५३आणि ते सतत मंदिरात देवाचा धन्यवाद गात असत.

Write Your Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s