Matthew 26-28

संत मत्तय ह्याचे शुभवर्तमान

—–मत्तय २६—–

आणि असे झाले की, येशूने ही सर्व वचने समाप्त केली, तेव्हा तो आपल्या शिष्यांना म्हणाला,
“तुम्ही जाणता की, दोन दिवसांनी वल्हांडण सण येईल, आणि मनुष्याच्या पुत्राला वधस्तंभावर खिळायला धरून देतील.”

मग वरिष्ठ याजक आणि लोकांचे वडील हे श्रेष्ठ याजकाच्या वाड्यात जमले. त्याचे नाव कयफा होते. आणि त्यांनी मसलत केली की, आपण येशूला युक्तीने धरावे आणि ठार मारावे. पण ते म्हणाले, ‘सणात नको, नाहीतर, लोकांत गलबला होईल.’

आणि, येशू बेथानीत कुष्ठरोगी शिमोन ह्याच्या घरात असतातेथे एक स्त्री आली; तिच्याजवळ एक अतिमोलवान सुवासिक तेलाची कुपी होती, आणि तो भोजनास बसला असता तिने ते त्याच्या मस्तकावर ओतले. पण त्याच्या शिष्यांनी ते बघितले तेव्हा त्यांना राग आला, आणि ते म्हणाले,
“असा नाश कशाला? हे पुष्कळ किंमतीला विकता आलं असतं, आणि गरिबांना देता आलं असतं.”
१०येशूला हे कळले तेव्हा तो त्यांना म्हणाला,
“तुम्ही त्या बाईला का त्रास देता? कारण, तिनं माझ्यावर एक उचित क्रिया केली आहे. ११कारण गरीब तुमच्याबरोबर नेहमी आहेत, पण मी तुमच्याबरोबर नेहमी नसणार. १२कारण तिनं माझ्या शरिरावर हे सुवासिक तेल ओतलं ते तिनं मला पुरता यावं म्हणून केलं. १३मी तुम्हाला सत्य सांगतो, सार्‍या जगात, जिथं कुठं, ही सुवार्ता गाजवली जाईल, तिथं हेही, जे तिनं केलं आहे ते तिच्या स्मरणार्थ सांगितलं जाईल.”

१४तेव्हा ज्याला यहुदा इस्कार्योत म्हणत तो बारांतला एक जण वरिष्ठ याजकाकडे गेला, १५आणि म्हणाला,
“तुमची मला काय द्यायची इच्छा आहे? आणि मी त्याला तुमच्या हाती देईन.”
आणि त्यांनी त्याला तीस शेकेल देऊ केले. १६आणि त्या घटकेपासून तो त्याला धरून द्यायची संधी पाहू लागला.

१७आता, बेखमीर भाकरींच्या सणाच्या पहिल्या दिवशी शिष्य येशूकडे येऊन त्याला म्हणाले,
“आम्ही आपल्यासाठी वल्हांडणाचं भोजन करायची कुठं तयारी करावी अशी आपली इच्छा आहे?”
१८आणि तो म्हणाला,
“तुम्ही नगरात अमुक मनुष्याकडे जा; आणि त्याला सांगा, ‘गुरू म्हणतात की, माझी वेळ जवळ आली आहे; मी माझ्या शिष्यांबरोबर आपल्याकडे वल्हांडण करीन’.”
१९आणि येशूने शिष्यांना ठरवून दिल्याप्रमाणे त्यांनी केले, आणि त्यांनी वल्हांडणाची तयारी केली.
२०आणि संध्याकाळ झाली तेव्हा तो बारा शिष्यांबरोबर भोजनास बसला होता; २१आणि ते जेवत असता तो त्यांना म्हणाला,
“मी तुम्हाला सत्य सांगतो, तुमच्यातला एक जण मला धरून देईल.”
२२तेव्हा ते फार दुःखित झाले आणि त्यांच्यातला प्रत्येक त्याला म्हणू लागला,
“प्रभू, तो मी तर नाही?”
२३आणि त्याने त्यांना उत्तर देऊन म्हटले,
“ज्यानं माझ्याबरोबर थाळीत हात भिजवला तोच मला धरून देईल. २४मनुष्याचा पुत्र तर, त्याच्याविषयी लिहिल्याप्रमाणं जात आहे, पण ज्या मनुष्याकडून मनुष्याचा पुत्र धरून दिला जाईल त्याला हळहळ! तो मनुष्य जन्मला नसता तर त्याच्यासाठी ते बरं झालं असतं.”
२५मग, ज्याने त्याला धरून दिले त्या यहुदाने उत्तर देऊन म्हटले,
“रब्बी, तो मी तर नाही?”
तो त्याला म्हणाला,
“तू म्हणालास.”
२६आणि ते जेवत असता येशूने भाकर घेतली आणि आशीर्वाद मागून मोडली, आणि शिष्यांना देऊन म्हटले,
“घ्या, खा, हे माझं शरीर आहे.”
२७आणि त्याने प्याला घेतला आणि उपकार मानले, आणि तो त्यांना दिला आणि म्हटले,
“तुम्ही सगळे जण ह्यातून प्या. २८कारण हे माझं कराराचं रक्त आहे. हे पापांच्या क्षमेसाठी पुष्कळांसाठी ओतलेलं आहे. २९आणि मी तुम्हाला सांगतो, मी माझ्या पित्याच्या राज्यात तुमच्याबरोबर नवा पिईन त्या दिवसापर्यंत मी, ह्यापुढं, हा द्राक्षीचा उपज पिणार नाही.”
३०आणि त्यांनी एक गीत गाइल्यावर ते जैतुनांच्या डोंगराकडे निघाले.

३१तेव्हा येशू त्यांना म्हणतो,
“आज रात्री, माझ्यामुळं, तुमच्यातील सगळ्यांना अडथळा होईल; कारण असं लिहिलं आहे की, ‘मी मेंढपाळाला मारीन आणि कळपातील मेंढरं पांगतील’. ३२पण मी पुन्हा उठविला जाईन तेव्हा तुमच्या पुढं गालिलात जाईन.”
३३पण पेत्राने उत्तर देऊन त्याला म्हटले,
“सगळ्यांना तुझ्यामुळं अडथळा झाला तरी मला कधीच अडथळा होणार नाही.”
३४येशू त्याला म्हणाला,
“मी तुला सत्य सांगतो, ह्या रात्री, कोंबडा आरवायच्या आधी, तू मला तीनदा नाकारशील.”
३५पेत्र त्याला म्हणतो,
“मला तुझ्याबरोबर मरावं लागलं तरी मी तुला नाकारणार नाही.”
तसेच सगळे शिष्यही म्हणाले.

३६मग येशू त्यांना घेऊन गेथशेमाने नावाच्या बागेत येतो, आणि आपल्या शिष्यांना म्हणतो,
“मी पुढं जाऊन प्रार्थना करतो तोपर्यंत तुम्ही इथं बसा.”
३७मग त्याने पेत्र आणि जब्दीचे दोघे पुत्र ह्यांना आपल्याबरोबर घेतले आणि तो खिन्न व कासावीस होऊ लागला; ३८तेव्हा तो त्यांना म्हणतो,
“माझा जीव फार दुःखित, मरणोन्मुख झाला आहे. इथं थांबा, आणि माझ्याबरोबर जागे रहा.”
३९आणि तो थोडासा पुढे गेला, आणि तोंडावर पडला, आणि प्रार्थना करीत म्हणाला, ‘माझ्या बापा, हे शक्य असल्यास हा प्याला माझ्यापुढून निघून जाऊ दे; पण माझी इच्छा आहे ते नको, तर तुझी इच्छा आहे ते होवो.’
४०मग तो शिष्यांकडे येतो आणि त्याला ते झोपलेले आढळतात. तेव्हा तो पेत्राला म्हणतो,
“काय तुम्हाला माझ्याबरोबर, घटकाभर जागता आलं नाही? ४१तुम्ही परीक्षेत येऊ नये म्हणून जागे रहा आणि प्रार्थना करा. आत्मा खरोखर उत्सुक आहे पण देह अशक्त आहे.”
४२तो पुन्हा दुसर्‍या वेळी गेला आणि प्रार्थना करीत म्हणाला, ‘माझ्या बापा, मी हा प्यायल्याशिवाय हा निघून जाणार नसेल तर तुझ्या इच्छेप्रमाणं होवो.’
४३मग तो पुन्हा आला आणि त्याला ते झोपलेले आढळले कारण त्यांचे डोळे जड झाले होते.
४४मग तो पुन्हा त्यांना सोडून गेला, आणि तिसर्‍या वेळी त्याने तेच शब्द बोलून प्रार्थना केली. ४५मग तो शिष्यांकडे येतो व त्यांना म्हणतो,
“आता झोपा आणि विसावा घ्या. बघा, घटका जवळ आली आहे; आणि मनुष्याचा पुत्र पाप्यांच्या हाती धरून दिला जात आहे. ४६उठा, चला. बघा, मला धरून देणारा जवळ आला आहे.”

४७आणि बघा, तो बोलत असतानाच बारा जणांतला यहुदा आला, आणि वरिष्ठ याजक व लोकांचे वडील ह्यांच्याकडून एक लोकांचा मोठा घोळका, तरवारी व काठ्या घेऊन त्याच्याकडे आला. ४८आणि त्याला धरून देणार्‍याने त्यांना खूण देऊन म्हटले होते की, ‘मी ज्याचं चुंबन घेईन तोच तो आहे; त्याला धरा.’ ४९आणि लगेच, तो येशूकडे आला आणि म्हणाला,
“रब्बी, जयजय!”
आणि त्याने त्याचे मुके घेतले. ५०तेव्हा येशू त्याला म्हणाला,
“मित्रा, तू कशाला आलास?”
तेव्हा ते आत आले आणि त्यांनी येशूवर हात टाकले व त्याला धरले. ५१आणि बघा, येशूबरोबर जे लोक होते त्यांच्यातल्या एकाने हात लांबवून आपली तरवार उपसली आणि श्रेष्ठ याजकाच्या दासावर वार करून त्याचा कान कापून टाकला. ५२तेव्हा येशू त्याला म्हणतो,
“तुझी तरवार तिच्या जागी परत घाल. कारण सगळे तरवार धरणारे तरवारीनं नाश पावतील, ५३किंवा तुला कळलं नाही की, मी माझ्या पित्याजवळ मागू शकतो आणि लगेच तो मला देवदूतांच्या बाराहून अधिक सेना देईल? ५४मग हे असं झालं पाहिजे असे शास्त्रलेख आहेत ते कसे पूर्ण होतील?”
५५येशू त्याच घटकेस त्या जमलेल्यांना म्हणाला,
“तुम्ही मला धरायला, जणू एखाद्या चोरावर, तरवारी आणि काठ्या घेऊन आलात काय? मी दररोज मंदिरात शिकवीत बसत होतो आणि तुम्ही मला धरलं नाही. ५६पण संदेष्ट्यांचे शास्त्रलेख पूर्ण झाले पाहिजेत, म्हणून हे सर्व झालं आहे.”
मग सगळ्या शिष्यांनी त्याला सोडले आणि ते पळाले.

५७आणि, ज्यांनी येशूला धरले होते त्यांनी त्याला श्रेष्ठ याजक कयफा ह्याच्याकडे नेले. तेथे शास्त्री आणि वडील जमले होते. ५८पण पेत्र दुरून, त्याच्या मागोमाग, श्रेष्ठ याजकाच्या वाड्यापर्यंत आला, आणि आत जाऊन शेकत बसायला, कामदारांच्या जवळ बसला.
५९मग वरिष्ठ याजकांनी व संपूर्ण न्यायसभेने येशूला मरणाची शिक्षा द्यावी म्हणून त्याच्याविरुद्ध खोटे साक्षी मिळवू पाहिले. ६०आणि, पुष्कळ खोटे साक्षी आले तरी त्यांना त्यांच्याकडून काही मिळेना. पण नंतर दोघे जण पुढे आले आणि म्हणाले,
६१“ह्यानं असं म्हटलं की, ‘मी देवाचं मंदिर मोडायला आणि ते तीन दिवसांत उभारायला समर्थ आहे.’ ”
६२तेव्हा श्रेष्ठ याजक उभा राहिला व त्याला म्हणाला,
“तू काहीच उत्तर देत नाहीस; हे काय तुझ्याविरुद्ध साक्ष देत आहेत?”
६३पण येशू उगा राहिला. तेव्हा श्रेष्ठ याजक त्याला म्हणाला,
“मी तुला जिवंत देवाची शपथ घालतो, तू आम्हाला सांग; तू काय ख्रिस्त, देवाचा पुत्र आहेस?”
६४येशू त्याला म्हणतो,
“तुम्ही म्हणालात! तरी मी तुम्हाला सांगतो, तुम्ही ह्यापुढं पहाल की, मनुष्याचा पुत्र सामर्थ्याच्या उजवीकडे बसला आहे, आणि आकाशातल्या ढगांवर येत आहे.”
६५तेव्हा श्रेष्ठ याजकाने आपली वस्त्रे फाडली आणि तो म्हणाला,
“ह्यानं दुर्भाषण केलं आहे. आपल्याला आणखी साक्षींची काय गरज? बघा,  तुम्ही आता त्याचं दुर्भाषण ऐकलंत. ६६तुम्हाला काय वाटतं?”
आणि त्यांनी उत्तर देऊन म्हटले,
“तो मरणाच्या शिक्षेस पात्र आहे.”
६७तेव्हा ते त्याच्या तोंडावर थुंकले, त्यांनी त्याला बुक्क्या मारल्या, आणि दुसर्‍यांनी त्याला चपडाका मारल्या. ६८आणि ते म्हणाले,
“अरे ख्रिस्ता, आमच्यासाठी भाकीत कर, तुला मारणारा कोण आहे?”
६९आणि पेत्र बाहेर वाड्यात बसला होता. आणि एक दासी त्याच्याकडे येऊन म्हणाली,
“तूपण गालिली येशूबरोबर होतास.”
७०पण त्याने त्या सर्वांसमोर नाकारले व म्हटले,
“तू काय म्हणतेस ते मी जाणत नाही.”
७१आणि तो बाहेर देवडीवर गेला तेव्हा दुसरीने त्याला बघितले आणि ती तेथील लोकांना म्हणाली,
“हापण नासोरी येशूबरोबर होता.”
७२तेव्हा त्याने पुन्हा शपथ घेऊन नाकारले,
“मी त्या माणसाला ओळखीत नाही.”
७३आणि जे जवळ उभे होते ते थोड्या वेळाने येऊन पेत्राला म्हणाले,
“तू खरोखर त्यांच्यातला आहेस. कारण तुझं बोलणं तुला उघड करतं.”
७४तेव्हा त्याने शाप उच्चारीत शपथ घेतली,
“मी त्या माणसाला ओळखीत नाही.”
आणि लगेच कोंबडा आरवला.
७५आणि येशूने पेत्राला म्हटले होते की, ‘कोंबडा आरवायच्या आधी तू मला तीनदा नाकारशील’, ते त्याचे वचन त्याला आठवले; तेव्हा तो बाहेर जाऊन दुःखाने रडला.

—–मत्तय २७—–

आणि सकाळ झाली तेव्हा सर्व वरिष्ठ याजकांनी व लोकांच्या वडिलांनी येशूला मरणाची शिक्षा द्यायला त्याच्याविरुद्ध मसलत घेतली.
आणि त्यांनी त्याला बांधून नेले व सुभेदार पिलाताच्या स्वाधीन केले.
तेव्हा, ज्या यहुदाने त्याला धरून दिले होते त्याने जेव्हा बघितले की, त्याला दोषी ठरविण्यात आले तेव्हा त्याची वृत्ती बदलली आणि त्याने वरिष्ठ याजकांकडे आणि वडिलांकडे ते तीस शेकेल परत आणले आणि म्हटले,
“मी निर्दोष जिवाला धरून देऊन पाप केलं आहे.”
तेव्हा ते म्हणाले,
“आम्हाला त्याचं काय? तू ते पहा!”
मग त्याने ते पैसे मंदिरात टाकले, तो निघून गेला; आणि त्याने स्वतःला गळफास लावून घेतला.
तेव्हा वरिष्ठ याजकांनी ते पैसे घेऊन म्हटले,
“हे दानकोशात टाकणं योग्य नाही, कारण हे रक्ताचं मोल आहे.”
तेव्हा त्यांनी मसलत घेतली आणि त्यातून परक्यांना पुरायला कुंभाराचे शेत विकत घेतले. म्हणून आजपर्यंत त्या शेताला रक्ताचे शेत असे म्हणत होते. तेव्हा यिर्मया संदेष्ट्याच्या द्वारे जे सांगितले होते ते पूर्ण झाले. त्याने म्हटले आहे की,
 ‘आणि इस्राएलाच्या काही वंशजांनी
  ज्याचे मोल ठरवले होते,
  त्याचे मोल, ते तीस शेकेल, त्यांनी घेतले.
  १०आणि परमेश्वराने मला आज्ञा दिल्याप्रमाणे
  त्यांनी ते कुंभाराच्या शेतासाठी दिले.’

११आणि येशू सुभेदारापुढे उभा राहिला, आणि सुभेदाराने त्याला प्रश्न करून म्हटले,
“तू यहुद्यांचा राजा आहेस काय?”
आणि येशू त्याला म्हणाला,
“आपण म्हणाला.”
१२आणि जेव्हा वरिष्ठ याजक आणि वडील त्याच्यावर आरोप करू लागले तेव्हा त्याने काहीच उत्तर दिले नाही. १३तेव्हा पिलात त्याला म्हणाला,
“तुला ऐकू येत नाही? हे किती गोष्टींची तुझ्याविरुद्ध साक्ष देत आहेत?”
१४आणि त्याने त्याला उत्तर दिले नाही, त्यांच्या एकाही आरोपाला नाही. त्यामुळे सुभेदाराने फार आश्चर्य केले.
१५आता ह्या सणात, लोकांसाठी, सुभेदार आपल्या परिपाठास अनुसरून त्यांची इच्छा असेल त्या बंदिवानाला सोडीत असे. १६आणि तेव्हा त्यांच्याजवळ बरब्बा नावाचा एक प्रसिद्ध बंदिवान होता. १७म्हणून ते एकत्र जमले असता पिलात त्यांना म्हणाला,
“मी तुमच्यासाठी कोणाला सोडावं अशी तुमची इच्छा आहे? बरब्बाला की, ज्याला ख्रिस्त म्हणतात त्या येशूला?”
१८कारण त्याला कळले होते की, त्यांनी त्याला मत्सराने धरून दिले होते.
१९तो न्यायासनावर बसला असता त्याच्या पत्नीने त्याला निरोप पाठवून कळवले, ‘तुमचा आणि त्या नीतिमान मनुष्याचा संबंध नको, कारण मी त्याच्यामुळं आज स्वप्नात पुष्कळ गोष्टी सोसल्यात.’
२०आता त्यांनी बरब्बाला मागावे आणि येशूला नष्ट करावे, म्हणून वरिष्ठ याजक आणि वडील ह्यांनी लोकांचे मन वळवले. २१पण सुभेदाराने त्यांना उत्तर देऊन म्हटले,
“मी ह्या दोघांतून तुमच्यासाठी कोणाला सोडावं अशी तुमची इच्छा आहे?”
आणि ते म्हणाले,
“बरब्बाला.”
२२पिलात त्यांना म्हणतो,
“मी मग, ख्रिस्त म्हटलेल्या येशूचं काय करावं?”
ते सगळे म्हणतात,
“त्याला वधस्तंभावर खिळा.”
२३आणि तो म्हणाला,
“का? त्यानं काय वाईट केलं आहे?”
पण ते आणखीच ओरडून म्हणाले,
“त्याला वधस्तंभावर खिळा.”
२४म्हणून पिलाताने जेव्हा बघितले की, आपले काही चालत नाही, पण उलट गलबला होत आहे, तेव्हा त्याने पाणी घेतले, आणि लोकांपुढे हात घुतले व म्हटले,
“ह्या नीतिमान माणसाच्या रक्ताविषयी मी निर्दोष आहे. तुम्ही पहा.”
२५आणि सगळे लोक उत्तर देऊन म्हणाले,
“त्याचं रक्त आमच्यावर आणि आमच्या मुलांवर!”
२६तेव्हा त्याने त्यांच्यासाठी बरब्बाला सोडले; पण त्याने येशूला फटके मारले व त्याला वधस्तंभावर खिळायला सोपवून दिले.
२७तेव्हा सुभेदाराचे शिपाई येशूला वाड्यात घेऊन गेले आणि त्यांनी त्याच्यासाठी सगळी तुकडी जमवली. २८त्यांनी त्याचे कपडे काढून त्याला एक किरमिजी झगा घातला २९आणि एक काट्यांचा मुगूट गुंफून त्याच्या मस्तकावर घातला व त्याच्या उजव्या हातात एक वेत दिला. आणि त्याच्यापुढे गुडघा वाकवून, त्यांनी त्याला चिडवून म्हटले, ‘जयजय! यहुद्यांचे राजे!’ ३०आणि ते त्याच्यावर थुंकले, आणि त्यांनी तो वेत घेऊन त्याच्या  मस्तकावर मारले. ३१आणि त्याला चिडवल्यावर त्यांनी त्याच्यावरून तो झगा काढला व त्याला त्याचे कपडे पेहरवून त्याला वधस्तंभावर खिळायला नेले.

३२आणि ते बाहेर आले तेव्हा त्यांना एक, शिमोन नावाचा, कुरेनेकर मनुष्य भेटला. त्यांनी त्याला आपल्याबरोबर त्याचा वधस्तंभ घेऊन जायला वेठीस धरले. ३३आणि ते गुलगुथा, म्हणजे कवटीचे ठिकाण, असे म्हटलेल्या जागी आले, ३४तेव्हा त्यांनी त्याला पित्त मिसळलेला द्राक्षारस प्यायला दिला; पण त्याने तो चाखल्यावर त्याला तो प्यायची इच्छा होईना. ३५आणि त्याला वधस्तंभावर खिळल्यावर त्यांनी त्याचे कपडे चिठ्या टाकून वाटून घेतले. ३६आणि ते तेथे बसले व त्यांनी त्याच्यावर पहारा केला. ३७आणि ‘हा यहुद्यांचा राजा आहे’ असे लिहिलेले त्याचे आरोपपत्रक त्यांनी त्याच्या डोक्यावर लावले. ३८मग दोघा चोरांना त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळण्यात आले – एकाला उजवीकडे आणि एकाला डावीकडे. ३९आणि जे जवळून जात होते ते आपली डोकी हलवून, त्याची निंदा करून ४०म्हणत, ‘अरे मंदिर मोडणार्‍या आणि तीन दिवसांत उभारणार्‍या,  स्वतःला वाचव; तू देवाचा पुत्र असलास तर वधस्तंभावरून खाली ये.’
४१त्याचप्रमाणे वरिष्ठ याजकही शास्त्र्यांबरोबर आणि वडिलांबरोबर त्याची चेष्टा करीत म्हणाले, ४२‘ह्यानं दुसर्‍यांना वाचवलं, हा स्वतःला वाचवू शकत नाही.’ ‘हा इस्राएलाचा राजा आहे; ह्यानं वधस्तंभावरून आता उतरावं, आणि आम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवू.’ ४३‘तो देवावर भाव ठेवतो; त्याला तो पाहिजे असेल तर त्यानं त्याला आता सोडवावं. कारण तो म्हणत होता, मी देवाचा पुत्र आहे.’ ४४आणि ज्या चोरांना त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळलेले होते त्यांनीही त्याची तशीच निदा केली.
४५आता सहाव्या तासापासून सर्व देशावर अंधार झाला; तो नवव्या तासापर्यंत होता. ४६आणि, सुमारे नवव्या ताशी, येशू मोठ्या आवाजात ओरडून म्हणाला,
“एली, एली, लमा सबख्थनी?” (माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केलास?)
४७तेव्हा जे तेथे उभे होते त्यांच्यातल्या काहींनी हे ऐकून म्हटले,
“हा एलियाला बोलवीत आहे.”
४८आणि त्यांच्यातला एक लगेच धावत गेला आणि त्याने एक बोळा घेऊन तो आंबेने भरला, आणि एका वेतावर लावून तो त्याला चोखायला दिला. ४९तेव्हा दुसर्‍यांनी म्हटले,
“असू द्या, एलिया त्याला सोडवायला येतो काय ते आपण बघू.”
५०आणि येशूने पुन्हा मोठ्या आवाजात ओरडून प्राण सोडला. ५१आणि बघा, पवित्र स्थानातला पडदा वरपासून खालपर्यंत फाटून दुभागला; पृथ्वी कापली, खडक दुभंगले, ५२आणि थडगी उघडली; पुष्कळ निजलेल्या पवित्र जनांची शरिरे उठली ५३व त्याच्या पुनरुत्थानानंतर थडग्यांमधून येऊन, ते पवित्र नगरीत गेले आणि पुष्कळांना दिसले.
५४आता शतपतीने व त्याच्याबरोबर येशूवर पहारा करणार्‍यांनी तो भूकंप व जे काही झाले ते बघितले तेव्हा ते फार भ्याले व म्हणाले, ‘हा खरोखर देवाचा पुत्र होता.’
५५आणि पुष्कळ स्त्रिया दुरून पहात होत्या. त्या येशूची सेवा करीत गालिलातून त्याच्या मागोमाग आल्या होत्या. ५६त्यांच्यात मग्दाली मरिया, याकोब व योसे ह्यांची आई मरिया आणि जब्दीच्या पुत्रांची आई ह्या होत्या.

५७आणि संध्याकाळ झाली तेव्हा योसेफ नावाचा, अरिमथाईचा, एक धनवान मनुष्य तेथे आला. तोही स्वतः येशूचा शिष्य होता. ५८तो पिलाताकडे गेला आणि त्याने येशूचे शरीर मागितले. तेव्हा पिलाताने ते द्यायची आज्ञा केली. ५९योसेफाने ते शरीर घेतले, ते स्वच्छ तागाच्या वस्त्रात गुंडाळले, ६०आणि ते एका खडकात खोदलेल्या आपल्या नव्या थडग्यात ठेवले; आणि थडग्याच्या दारावर एक मोठी शिळा लोटली, आणि तो निघाला. ६१तेथे मग्दाली मरिया व दुसरी मरिया ह्या त्या थडग्याच्या समोर बसल्या होत्या.

६२आणि तयारीच्या दिवसापुढील दुसरा दिवस सुरू झाल्यावर वरिष्ठ याजक व परोशी पिलाताकडे बरोबर गेले, ६३आणि म्हणाले,
“महाराज, आम्हाला आठवण आहे की, तो फसव्या जिवंत होता तेव्हा त्यानं म्हटलं होतं, ‘मी तीन दिवसांनी पुन्हा उठेन.’ ६४तर ते थडगं तिसर्‍या दिवसापर्यंत सुरक्षित करायची आज्ञा करा; नाहीतर, त्याचे शिष्य जाऊन त्याला चोरून नेतील आणि लोकांना सांगतील, ‘तो मेलेल्यांतून उठला आहे’; आणि शेवटची फसवणूक पहिलीपेक्षा अधिक वाईट होईल.”
६५तेव्हा पिलात त्यांना म्हणाला,
“तुमच्याबरोबर पहारा घ्या; जा, आणि तुम्हाला करवेल तेवढं ते सुरक्षित करा.”
६६त्यांनी पहारा घेतला व ते गेले, त्यांनी शिळेवर शिक्का केला आणि थडगे सुरक्षित केले. 

—–मत्तय २८—–

मग शब्बाथ दिवसाची संध्याकाळ होऊन आठवड्याचा पहिला दिवस दिसू लागताच मग्दाली मरिया व दुसरी मरिया ह्या थडगे पहायला आल्या. आणि बघा, मोठा भूकंप झाला होता, कारण परमेश्वराचा दूत स्वर्गातून उतरून आला, त्याने दारावरची शिळा लोटली आणि तो तीवर बसला. त्याचे रूप विजेसारखे व त्याचे वस्त्र बर्फासारखे शुभ्र होते. आणि त्याच्या भयाने पहारेकरी कापले व मेल्यासारखे झाले. पण देवदूताने त्या स्त्रियांना उत्तर देऊन म्हटले,
“भिऊ नका; कारण मी जाणतो की, ज्या येशूला तुम्ही शोधता तो इथं नाही, कारण त्यानं म्हटलं होतं तसा तो उठला आहे. या, त्याला जिथं ठेवलेलं होतं ती जागा बघा. आणि आता लवकर जा आणि त्याच्या शिष्यांना सांगा की, तो मेलेल्यांतून उठला आहे, आणि बघा, तो तुमच्यापुढं गालिलात जात आहे; तिथं तुम्ही त्याला पहाल. बघा, मी तुम्हाला सांगितलं आहे.”
तेव्हा त्या भयाने व मोठ्या आनंदाने त्या थडग्याजवळून घाईने निघाल्या व त्याच्या शिष्यांना सांगायला धावल्या.
आणि बघा, येशू त्यांना भेटला आणि म्हणाला,
“जयजय!”
तेव्हा त्या जवळ गेल्या, त्यांनी त्याचे पाय धरले व त्याला नमन केले. १०तेव्हा येशू त्यांना म्हणाला,
“भिऊ नका, जा, माझ्या भावांना सांगा, ‘त्यांनी गालिलात जावं, ते तिथं मला पाहतील’.”

११आता, बघा, त्या जात असता पहार्‍यातले कित्येक जण नगरात आले आणि त्यांनी जे झाले होते ते सगळे वरिष्ठ याजकांना सांगितले. १२तेव्हा ते वडिलांबरोबर एकत्र जमले आणि त्यांनी मसलत घेतली; तेव्हा त्यांनी त्या शिपायांना पुष्कळ पैसे दिले १३व म्हटले,
“तुम्ही म्हणा की, ‘त्याचे शिष्य रात्री आले आणि आम्ही निजलो असताना त्यांनी त्याला चोरून नेलं.’ १४आणि ही गोष्ट सुभेदारांच्या कानी आली तर आम्ही त्यांचं मन वळवू आणि तुम्हाला निश्चिंत करू.”
१५तेव्हा त्यांनी पैसे घेतले व त्यांना शिकवल्याप्रमाणे केले. आणि ही गोष्ट यहुद्यात आजपर्यंत बोलण्यात येते.

१६तेव्हा अकरा शिष्य गालिलात, येशूने त्यांना सांगितले होते तेथे डोंगरावर गेले. १७आणि त्यांनी त्याला बघितले तेव्हा ते पाया पडले. पण काहींना संशय आला.
१८तेव्हा येशू जवळ आला व त्यांच्याशी बोलून त्यांना म्हणाला,
“स्वर्गात आणि पृथ्वीवर सर्व अधिकार मला दिला आहे. १९म्हणून तुम्ही जा, आणि सर्व राष्ट्रांना शिकवा; आणि त्यांना पित्याच्या, पुत्राच्या आणि पवित्र आत्म्याच्या नावानं बाप्तिस्मा द्या. २०आणि मी ज्या गोष्टी तुम्हाला नेमून दिल्यात त्या सर्व त्यांना पाळायला शिकवा; आणि पहा, मी तुमच्याबरोबर, सर्व दिवस, युगाच्या समाप्तीपर्यंत आहे.”

Write Your Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s